به یادفرزند برومند از دست رفته ام . 9 اردیبهشت برابر با زادروز فرزند دلبندم علیرضاست . فرزندی که همگان او را به انسانیت و فروتنی، به عشق بی پایانش به دانش و پژوهش می شناختند. بی دلیل نبود که بخش بزرگی از زندگی کوتاهش را وقف شناختن تاریخ و تمدن وفرهنگ پر بار میهن باستانی اش کرد. بیهوده نبود که دوری از چنان دیار بی مانندی را بر نمی تابید و هرگز جانشینی برایش نیافت و نشناخت.آتشی که مرگ فرزند، به هر سن و سال به هرشکل و خوی، به هر فطرت و طینت، در دل بر می افروزد، خاموش شدنی نیست، چه رسد به مرگ فرزند در نو جوانی، فرزندی کوشا و سر زنده، فرزندی خوش روی و مهربان و پرتوان. رفتن برقآسای چنین فرزندی را مشکل بتوان از یاد برد بر داغ از دست رفتنش مرهمی نمیتوان گذاشت . دراین سالروز تولد فرزند دلبندم، همدردی های بی آلایش هزاران از هم میهنان مهربانم هرگز از یادم نمی رود. باز هم از آنان و از محبت بی دریغشان بسیسپاسگزارم و برایشان، برای همۀ مادران هم میهنم، نیک بختی و آسودگی خیال آرزو می کنم.
